NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
STUDNIÓWKA
PIĘĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
Ale...
To niemożliwe.
Dobrze, dziękuję.
Wypuścili go, tak?
Naprawdę muszę wrócić?
Dlaczego nie?
Zrobiłeś coś złego?
A więc powinieneś wrócić.
Z podniesioną głową.
No, ubieraj się.
Czemu, kurwa, nie wiedzieliśmy, że wyszedł?
A wiedzieliśmy, że go wsadzili?
Jedna z matek jest wpływowa. Właścicielka gazet.
To go nie ocali przed więzieniem.
Nie masz nic do powiedzenia?
- Jak zwykle ani pary z ust? - Na końcu przemówiła.
Nie jak, kurwa, reszta.
Anderze? Cholera, ty też wiedziałeś?
Wszyscy wiedzieli poza mną?
Nie masz z tym nic wspólnego.
Nieprawda. Z tobą nie mam nic wspólnego.
Chciałabym wiedzieć,
że chłopak obok jest pieprzonym zabójcą. Zgroza.
Polo nie jest winny.
Sądzisz, że akurat tobie uwierzymy,
kłamliwa Barbie?
- Przypomnimy reszcie, kim jesteś? - Nie trzeba. Dzięki.
Jedyne, co mają przeciwko niemu, to zeznania zazdrosnej eks.
Chyba coś pominęłaś.
A więc to całe przedstawienie na nic?
- Szkoda, kumpelko. - Odezwała się dresiara.
- Słucham? - Usiądźcie. Mam komunikat.
Wasz kolega wyszedł z aresztu za kaucją.
Przedstawiono mu zarzuty i będzie śledztwo.
Powiadomiłam rodzinę, że w tych okolicznościach nie może wrócić.
A więc nie skończy liceum?
Sprawa najpewniej szybko się wyjaśni.
Co takiego?
Sędzia wyznaczył na pojutrze konfrontację między Polem i stroną oskarżającą,
aby porównać obie wersje i zdecydować, czy utrzyma,
czy też wycofa zarzuty.
Wiem, że trudno odciąć się od tej sytuacji,
ale zróbcie to dla swojego dobra.
W tym tygodniu przyjeżdżają reprezentanci najważniejszych światowych uniwersytetów.
Przy odrobinie szczęścia przyjmą was albo przyznają wam stypendium.
To dla was decydujący moment. Jest o co walczyć.
Oby przeszłość nie zrujnowała wam przyszłości.
Dzień dobry. Wesołych Świąt, szczęśliwego Nowego Roku,
szczęśliwości wszelkiej dla wszystkich szczęśliwców.
Spadaj. I to już.
- Co tutaj robisz? - Idę sobie na lekcję.
- Wybacz... - Hej!
- Czemu nie jesteś w Chile? - Biorę naukę na poważnie.
Chcę pozaliczać przedmioty.
Gdzie nocujesz i z kim?
A komu potrzeba snu, kochana?
To nie jest zabawne.
Wiesz, co zrobi ci tata, gdy się dowie, że tu jesteś?
Kupi mi kolejny bilet do Chile,
który na jakiś czas zapewni mi wygodne życie.
Posłuchaj uważnie.
Może to ci trochę rozjaśni ten przeżarty narkotykami umysł.
Tata cię zabije, jak cię ujrzy.
I to żadna przesada.
Jasne, rozumiem.
W końcu dopuściłem się deprawacji nieletnich.
A ty jesteś czystą i dziewiczą ofiarą.
Tak mu to przedstawiłaś.
Trzepotałaś rzęsami w trakcie opowieści?
Wiesz, czemu mi uwierzył? Bo jestem przykładną córką.
Dobrą, zdrową...
Do tego łżącą.
Wybacz...
- Co robisz? - To, o co mnie prosiłeś.
Nie pozwalam ci za dużo myśleć.
- Ale musisz do tego używać siły? - Cóż...
Mam też inne pomysły.
Chodź.
Masz, zacznij grać.
- Serio? - Udajmy, że mnie tu nie ma.
Patrz na ekran.
Dobra.
Jakaś konkretna gra?
Ze scenami walk i napakowanymi kolesiami?
Cokolwiek. Ważne, żebyś się dobrze bawił.
Co tutaj masz?
A jak myślisz?
- To, co zawsze. - Nie, tutaj.
W pachwinie. To jakby guzek.
Nie wiem...
To pewnie nic takiego.
A co to może być?
Nic.
Ale lepiej pójdź do lekarza. Na wszelki wypadek.
Jasne.
- Mam przestać? - Nie, w porządku.
To na pewno nic takiego, ale upewnij się.
A teraz wyluzuj.
Nie znaleźli trofeum. Bez dowodów go nie skażą.
Zrobi to Carla.
Nie wiesz, jak to jest, gdy są razem.
Jedno spojrzenie Carli i Polo sra w gacie.
- Skończy za kratkami. - Nie wiadomo.
- Zasłużył. - Jasne.
Jesteś nadziany i trudno ci to pojąć,
ale ludzie nie dostają tego, na co zasłużyli.
Czego chcesz, do cholery?
Święta spędziłem w areszcie.
Ty na nartach w Andorze czy na zakupach w Mediolanie?
Było zajebiście. Patrzyłam, jak dogorywa małżeństwo rodziców.
Myślisz, że było mi łatwo?
Możemy wrócić do punktu wyjścia.
- Przyznaj, że zmyśliłaś... - Do punktu wyjścia?
Kiedy żyłam w strachu przed tym, że ktoś się dowie?
Nie chcę do tego wracać.
- Posłuchaj mnie. - Powiem prawdę.
Ale lepiej, żebyś ty to zrobił.
Wtedy dostaniesz krótszy wyrok. Będzie po wszystkim.
Nieźle się porobiło.
Nieźle.
To, żeby zabójca był w tej samej klasie
co chłopak i brat ofiary, to niecodzienna sytuacja.
Nie słyszałaś Azuceny?
Myślę o przyszłości.
Jasne, kurwa.
To dlatego siedzisz w domu i nie odpisujesz na wiadomości.
Przygotowujesz się do rozmów.
Może lepiej pogadaj z Samuelem.
Wolę nie.
Pieprzony „zaginiony”.
Nie dam sobą pomiatać.
Myślałam, że cię kręci.
To było krótkie zauroczenie.
Ach, tak? Trwało całe miesiące.
Teraz jak go widzę, myślę tylko o tym, że przypomina Harry’ego Pottera.
Może rzucił na mnie zaklęcie. Ale czar prysł.
Patrzę na niego... i niczego nie czuję.
- Gdyby to było takie łatwe. - Co?
Nic takiego.
Nie poddawaj się. Carla w końcu cię posłucha.
- Niby dlaczego? - Bo cię nadal kocha.
Tylko ci, którzy bardzo nas kochają, chcą nas dotkliwie zranić.
Co zrobiłeś, że tak bardzo chce się zemścić?
Ja? Nic, mamo. Tylko...
Nic nie usprawiedliwia jej zachowania.
Ona rzuca poważne oskarżenia.
Cayetana, tak? Czy to też nieprawda?
- Begonia! - Słuchaj.
Na miłość nie ma lekarstwa.
Nie zwalczysz jej tabletkami, terapią ani operacją.
Zakochanej osobie wybaczę niemal wszystko,
ale nie to, co zrobiłaś ty.
- Mamo! - To było oszustwo.
Nie powinieneś się z nią pokazywać.
Nie.
Jesteśmy razem, jasne?
Zostaje na noc.
- Jeśli chce. - Tak.
Do widzenia, dziękuję.
Salam Aleikum.
Aleikum Salam.
Możesz otworzyć plecak?
To pretekst, żeby do mnie zagadać?
Myślisz, że to podryw?
Czuję się poderwany.
Plecak.
- Też jestem muzułmaninem. Nie kradnę. - Sprawdźmy.
Dlaczego nie sprawdziłaś tej kobiety przede mną?
- Nie wzbudzała podejrzeń. - Ach, tak.
Jak na lotnisku.
Kontrolują tylko takie osoby jak ty.
Możesz mnie dalej przeszukać.
Miłego dnia, siostro.
Cześć.
- Mamo, musimy pomówić. - Przyszedł list.
Właściwie nie list.
Proszę.
ASILA
Mam pracę, dom... Zajebiście mi się powodzi.
Jak wrócisz, będzie ci się powodzić jeszcze lepiej.
Wolę nie robić sobie nadziei.
Nano, on siedzi w zamknięciu.
Detektyw mówiła twojemu bratu, że jak drań się przyzna,
będziesz mógł wrócić.
Naprawdę tak mówiła?
Skąd ta pewność?
Skąd wie, że to się dobrze skończy?
Oczywiście, kochanie.
Wszystko dobrze się skończy.
Nie wszystko stracone.
- Jeśli przy konfrontacji... - Nie, Samuelu.
Oni zawsze spadają na cztery łapy. Mają dziewięć żywotów.
A jak im się skończą, kupią sobie więcej.
Koleś dostanie, na co zasłużył.
Synu, mówisz, jakbyś urodził się wczoraj.
Mam tego dość.
Wszystkiego.
Twój brat okazał się najmądrzejszy.
Tam nikt go nie zna, nikt nie patrzy spode łba.
Może zacząć od zera.
- Dołączymy do niego? - Co ty gadasz?
Tu mam ciągle pod górkę.
- Wiem o tym. - Co mamy do stracenia?
Stypendium w najlepszej szkole.
Co ty w ogóle pieprzysz?
W szkole, w której od początku utrudniano ci życie?
Gdzie biorą cię za przestępcę?
Naprawdę tęskniłbyś za kimś stamtąd?
Jak się masz, kochanie?
„Kochanie”?
Nie jestem już „pieprzonym kłamliwym bachorem”?
Chętnie wymazałbym zdarzenia z ostatnich dwóch tygodni.
- Ale tylko ty możesz to zrobić. - Wyjdź, nim zobaczy cię matka.
Zrób to nie dla mnie, ale dla Pola.
Sama powiedziałaś, że to był wypadek.
Odebrał jedno życie, by ocalić nasze.
Czy zasługuje na 30 lat więzienia?
Cóż za wspaniałomyślność. Martwisz się o mojego eks.
To, że policja mogłaby zwęszyć twoje podejrzane interesy,
nie ma nic do rzeczy.
Martwię się o twoją matkę.
- To jej nie dotyczy. - Jeszcze nie.
Jeśli nie wycofasz oświadczenia, będą ciągnąć dochodzenie
i dowiedzą się o mnie,
a ja będę im musiał sprzedać grubszą rybę.
Jeśli przyjrzą się rachunkom winiarni...
To twoje rachunki.
Z jej podpisem.
Straci wszystko.
Zostanie jej tylko bezwartościowe nazwisko.
Może oboje zamilkniemy?
Będzie jak wcześniej.
Carlo, zrób wszystko, co w twojej mocy, by ocalić rodzinę.
Nikt cię nie oskarża.
Przepytujemy wszystkich.
Przybiegłam na dźwięk tłukącego się szkła.
Ale ja go nie popchnęłam.
Raczej nikt go nie popchnął.
Według świadków było tam stłuczone szkło,
stracił równowagę i...
Jeśli to był wypadek, co my tu robimy?
Stracił równowagę, bo ktoś ugodził go w pierś.
Znów w rękach tego pieprzonego bachora.
Jutro pójdziemy do sądu, na wypadek gdyby wpadło jej coś do głowy.
Zobaczymy, czy będzie łgać przed nami.
- Zmieńmy temat. - Nie, trzeba to omówić.
Pojutrze przyjeżdżają rekruterzy z uniwersytetów.
Także z Oksfordu.
Pamiętacie? To tam chciała studiować Marina.
Niby jej nie zależało, ale harowała,
by pójść na jeden z najdroższych uniwersytetów.
Śmialiśmy się z niej.
To też jej odebrano.
To, kim była i kim mogła być.
Chcę, żeby winny został bez niczego.
Chcę sprawiedliwości.
Twoje słowo przeciw jej słowu.
A jeśli był tam ktoś jeszcze?
Kto?
Nie mogą znaleźć Christiana.
Ander.
KARTA ZDROWIA
MUSIMY SIĘ ZOBACZYĆ. TO PILNE.
Kiedy to zauważyłeś?
Wczoraj.
Czy zauważyłeś u siebie takie objawy jak:
zmęczenie, zawroty głowy, krwawienia z nosa lub dziąseł?
Nie przypominam sobie.
- Co to może być? - Może coś, może nic...
- Przyszedłeś z rodzicami? - Nie.
- Mam 18 lat. - Dobrze.
Kiedy otrzymamy wyniki,
wyślemy ci wiadomość, żebyś je odebrał.
Najpewniej jutro.
WSZYSTKO OKEJ. WKRÓTCE WYNIKI. ALE TO NIE WYGLĄDA ŹLE.
Kelner!
Do mnie mówisz?
Poproszę najlepszy możliwy trunek.
Szampan. Ten, co zawsze.
Cóż to za okazja, panie Chile?
Taka, że tu jesteś.
Sam jak palec, co?
Sądzisz, że można pić szampan w samotności?
Zaraz zbierze się chmara przyjaciół.
Odrzucona.
Łatwo temu zaradzić.
Jest wart siedem butelek. Jak wolisz.
Oglądasz za dużo filmów.
Powtarzam, sam jak palec, zgadza się?
A ty? Nic nie pijesz?
Wolę się pieprzyć.
Zostawmy temat, mistrzu.
Pierwszy raz mi się to zdarza.
Tak, a ja jestem dziewicą i mieszkam w zamkniętym klasztorze.
Tyle tego zażywasz, że dziwne, że w ogóle czasem możesz.
- Na to są niebieskie pigułki. - Ach, tak.
Chemia rozwiąże każdy problem.
Spokojnie.
Myślałam, że może wybijemy klinem klinem.
Ale do tego twój klin musi być twardszy.
Jak mógłbym ci zadośćuczynić?
Byłabym za romantycznym przytulaniem się w łóżku.
A do tego palcówka i masturbacja.
Masz chatę?
Nie, śpię w samochodzie.
Ładny? Zwinąłem w zajebistym londyńskim sklepie.
Bardzo mi przykro.
Wiem, jak to jest, gdy oceniają cię po kolorze skóry.
Nie ma sprawy. Miałaś wymówkę, żeby ze mną poflirtować.
Kolejny bogaty dzieciak.
- Myśli, że nikt mu się nie oprze. - Chyba przepraszałaś?
Już skończyłam.
- Więc tak wyglądasz, jak flirtujesz. - Jak zawsze.
- Jak masz na imię? - Malick.
- Nadia. - Wiem.
Jutro będą z wami rozmawiać reprezentanci uniwersytetów.
TYDZIEŃ ORIENTACYJNY
Nie mają czasu dla wszystkich, a więc zapiszcie wasz pierwszy wybór.
Może znajdą dla was czas.
Za chwilę pozbieramy kartki.
Polo, przestań, cholera, wydzwaniać.
- Czemu nalega, by rozmawiać z Anderem? - Boi się.
Ander może oświadczyć, że Polo się przyznał i potwierdzić wersję Carli.
- Przekonaj go. - Ja?
- To twój najlepszy kumpel. - To padalec. Nie będę go błagał o pomoc.
Jeśli przesłuchanie pójdzie źle, zamkną całą sprawę.
Pójdzie dobrze.
Pieprzyłeś się z Carlą, ale to ja ją znam lepiej.
Pogadaj z Anderem.
Carlo!
- Jak się masz? - Jak się mam?
Nie zbliżaj się.
- Albo ci przywalę. - Słuchaj.
Wybacz, że postawiłem cię w tej sytuacji, ale nie możesz się wycofać.
Jeśli zeznam, stracę rodzinę, winiarnie, wszystko.
- Co mi, kurwa, zostanie? - Ja. Zostanę ci ja.
Kocham cię.
Tylko jak robię, co mi każesz.
A potem mnie odrzucisz.
Nie, bo udowodnisz, że jesteś tą, w której się zakochałem.
Popatrz. Śpiąca Królewna.
W aucie, really?
- Co? - Co jest, kurwa, Valerio?
Kazałaś mi oszczędzać. Spanie w aucie jest dużo tańsze
- niż opłacanie hotelu. - Wiem.
Sprzedajesz biżuterię. I pierścionek?
Jeszcze nie.
Nie pominęłaś niczego w swoich opowieściach?
Zwiędłego penisa.
Wybacz!
Potrzebujesz pomocy, głuptasku.
Z nią?
Coraz bardziej ci odbija.
- Bez urazy. - To dość obraźliwe, złotko.
Sorry.
- Możesz nas zostawić? - Jasne.
- Dzięki za pomoc. - Nie ma za co.
Masz sprzedać auto, kupić bilet do Chile i odlecieć.
Niech mama weźmie na siebie tę boską karę.
Złe wieści. Nie odbiera telefonu.
Co się stało?
Święta to zły moment. Jest pewnie w domku na plaży.
Zadzwoniłem z innego numeru. Odebrała.
Powiedziałem: „Wesołych Świąt”.
Rozłączyła się.
Rozumiem.
Zatrzymaj się u mnie.
Tata będzie w podróży kilka dni.
Potem zobaczymy, dobrze?
Hej.
Cześć.
Coś ci powiem.
Jeśli masz trochę przyzwoitości, powiesz sędziemu...
Muszę iść.
- Mówię do ciebie, dupku. - To zły moment.
Pieprz się.
WYNIKI GOTOWE DO ODBIORU. ZAPRASZAMY DO KLINIKI.
Cześć, kiedy wchodzisz? Jak się masz?
Wybacz, mamo.
Kochanie...
Powiedziałaś tylko prawdę.
Czasem to ma swoją cenę.
Być może po drodze straciliśmy ludzi.
Ale cokolwiek się stanie, zawsze będziemy mieć siebie nawzajem.
Carlo, zawsze będę przy tobie.
Zawsze.
- Ander mnie nienawidzi. - No coś ty.
- A co, jeśli zacznie gadać? - Nie zacznie.
Może nie dzisiaj.
Ale może jutro?
Pojutrze? W przyszłym tygodniu? Mam tak żyć?
Rozmyślając, czy mnie złapią?
Przestań.
Słyszysz? Dość tego. Nie mów tak.
Masz inną opcję, kochanie?
Powiedzieć prawdę.
Ander Muñoz?
Możesz wejść. Mam na imię Julia.
Dzień dobry. Rozpoczynamy posiedzenie.
Zanim urzędnik sądowy przeczyta wasze pisemne oświadczenia,
czy potwierdzacie swoją wersję wydarzeń?
Chcecie coś zgłosić?
Ja...
- Chciałem powiedzieć... - Zmyśliłam to.
Przykro mi.
Byłam bardzo zła na ojca i byłego chłopaka.
Ojciec zawsze był wobec mnie surowy.
Zmyśliłam wszystko, by ich zranić.
Ale widzę, że sprawy zaszły za daleko.
Bardzo żałuję.
Przepraszam za ból, który wywołałam.
Mam nadzieję, że mi wybaczycie.
Miałeś pogadać z Anderem.
Odpieprz się. A ty gadałeś ze swoją dziewczyną?
Gdyby jej na tobie zależało, nie wbiłaby ci noża w plecy.
Wiesz, co zrobiłaś? O czym ty myślałaś?
O swojej przyszłości.
Chodźmy do domu.
Potem pogadamy?
Nie rozmawiałam z nim tego wieczoru. Od dawna nie rozmawialiśmy.
Co zrobiłaś zaraz po upadku?
Zbiegłam na parkiet.
Nic więcej.
Mówiłaś serio o odejściu?
Im prędzej, tym lepiej.
Słyszałeś, nie?
Co zrobimy?
Niby co mamy zrobić? Zapomnimy o sprawie.
Wyszedł. Kropka.
- Pozwolimy, by uszło mu to na sucho? - Nie nasz interes.
Jak to nie? Właśnie, że nasz. A przynajmniej twój.
- Polo ci powiedział. - Omar.
Mam dość zmartwień. Nie obchodzą mnie problemy innych.
Co z tobą?
Co powiedział lekarz? Anderze...
To nic takiego. Błahostka.
Nieźle mnie przestraszyłeś.
Może poleżymy w ciszy na sofie?
Dobrze.
Chcesz pograć w gry wideo?
- Smaczne? - Przepyszne.
Cieszę się, że jesteś w domu.
Dzięki.
Tata wróci za trzy dni.
Mamy czas, by zaplanować, co dalej.
Mnie nie posłucha. Ale ciebie owszem, jeśli powiesz prawdę.
Nie mogę tego zrobić.
Nawet gdybym chciała.
Po prostu nie mogę.
Miało go nie być.
- Co tu robi ta kanalia? - Do jasnej cholery.
- Co to...? Odpowiedz! - Tato, wyluzuj.
Pogadajmy jak cywilizowani ludzie. Jak...
Norwegowie.
Doceniam, że usiedliście po przeciwległych stronach stołu.
Chciałam, by przyszedł, bo jego mama nie odbiera telefonu.
Nieważne. Ma przestać wykorzystywać moją córkę.
Też jestem twoim synem.
Raczej zwyrodnialcem, który wykorzystał nieletnią.
Nie chciałem w to włączać policji, ale dość tego.
- Tato. - To przestępstwo i za nie zapłacisz.
Najpierw zakazem zbliżania się, a potem może nawet odsiadką.
Proszę?
Staram się to załatwić w sposób cywilizowany i po norwesku, Lucrecio.
Każdy inny ojciec zabiłby go za molestowanie córki.
Valerio mnie nie molestował.
Jasne?
- Jesteś jeszcze dzieckiem. - On też.
Jesteś pod jego urokiem. Nie wiesz, co mówisz.
Dobrze wiem, co mówię.
Nikt mnie do niczego nie zmusił.
Pieprzyłam się z nim, bo go potrzebowałam.
Pragnęłam go bardziej niż czegokolwiek.
Miłość to nie przestępstwo.
A on nie jest przestępcą.
Nie jestem idealną córką...
ani niewinnym dzieckiem, za które mnie masz.
A więc jesteś już dorosła.
Nie chciałeś tego widzieć, a mnie to odpowiadało.
Ale już dorosłam.
Świetnie.
Od teraz zaczniesz żyć jak dorosła.
Do 18. roku życia
mam obowiązek zapewnić ci dom i wyżywienie, ale na tym koniec.
Zapomnij o forsie, luksusach, strojach
i drogich uniwerkach.
- Co takiego? - Jesteś już dorosła.
Kiedy skończysz 18 lat, masz się stąd zabrać.
Ty masz już 19, a więc wszystko jasne. Wynocha.
Cześć.
Co u ciebie?
- Nie wiem, co tu robię. - No tak.
Czemu mi wczoraj nie odpisałeś?
To cię teraz martwi?
Musimy się pozbyć trofeum i będzie po sprawie.
Ze mną jest bezpieczne.
- Dobrze? - Co?
- Słuchaj... - Nie, Cayetano.
- Polo. - Nie.
Pozbycie się go teraz jest zbyt ryzykowne.
U mnie jest bezpieczne.
Jak to?
Polo.
Polo, spójrz na mnie.
Nie martw się. Jestem po twojej stronie.
Tylko ja jestem po twojej stronie.
Jasne?
Doskonałe.
Twoje CV robi wrażenie.
Bardzo dziękuję.
Ale... muszę być szczery.
Raczej nie przyznamy ci stypendium.
Dlaczego nie?
Patrzymy nie tylko na oceny ucznia i jego ciężką pracę,
ale także na jego życie poza szkołą.
Cóż, mam wiele zainteresowań.
Jestem bardzo ciekawa.
Pracuję w sklepie rodziców. Chcę dać im lepsze życie.
Z pewnością.
Ale słyszeliśmy o pewnym nagraniu.
Nie działa na twoją korzyść.
Stypendium dajemy wzorowym uczniom.
Przykro mi.
Jak poszło?
- Wolisz pogadać przy kawie? - Co?
Jestem dobrym muzułmaninem.
- Przedstawię się twoim rodzicom. - Ja nie jestem dobrą muzułmanką.
Czy tylko ty nie słyszałeś?
„Kto żałuje grzechu, jest jak ten, który nie zgrzeszył”.
To słowa Mahometa. Lepiej im nie zaprzeczać.
Wiesz o nagraniu?
Słyszałem o nim.
I nadal chcesz mnie zaprosić na kawę?
Co z ciebie za muzułmanin?
Żyjący w XXI wieku.
Zresztą nic nie mówiłem o zapraszaniu.
- Jeśli chcesz zapłacić... - Przecież jesteś nadziany...
Mój tata jest. Najbogatszy człowiek w Senegalu.
Ale tutaj jest może... trzeci lub czwarty na liście.
- Albo drugi... - Skąd się urwałeś?
Na jakim uniwersytecie chciałbyś studiować?
Przepraszam, ale gówno mnie to wszystko obchodzi.
To nie jest najlepszy moment.
Nie skończę tu nawet roku.
Najpewniej zrezygnuję już dziś.
Słuchaj, panie, ja chcę tylko dobrze żyć.
Bez oszukiwania. Wszystko legalnie.
Ale z moimi gównianymi ocenami... Sami zobaczycie.
Kuzynka mojej przyjaciółki,
najlepsza uczennica w klasie,
bardzo chciałaby dowiedzieć się czegoś na temat stypendium,
na wypadek gdyby nie mogła sobie pozwolić na studia.
Nie mam problemu z opłatą za studia, ale w razie czego...
Wybrałam London College of Fashion,
ale nie chcę jechać bez chłopaka. On jeszcze się nie zdecydował.
Ale będziemy studiować w tym samym mieście.
On nie może beze mnie żyć.
Anderze, gdzie się widzisz za pięć lat?
Za dziesięć?
Co chcesz zrobić ze swoją przyszłością?
Przepraszam.
INFORMACJA
OKSFORD
Dość tego. Słyszycie?
Już nigdy więcej!
Wiecie, co to za wstyd dla szkoły?
Od teraz każde uchybienie lub brak dyscypliny...
to natychmiastowe wydalenie.
Bez wymówek i bez wyjątków.
I wtedy nie skończycie liceum.
- To nie fair. - Ciekawe.
Pomówmy o sprawiedliwości.
Sędzia wycofał zarzuty wobec waszego kolegi.
To zabójca.
Osoba oskarżająca wycofała się.
Szkoła ją ukarała.
Mogą ją czekać konsekwencje prawne.
A więc dla jasności:
jeśli ktoś znowu go tknie,
dopilnuję, żeby nie zaliczył roku
i żeby zostało to odpowiednio udokumentowane. Jasne?
Nie odejdę.
Mamy odejść, jakbyśmy zrobili coś złego?
Czemu Nano musi żyć w ukryciu?
Nie.
Nie ujdzie im to na sucho.
- Musimy znaleźć sposób... - Na co? Co zamierzasz?
Nieważne.
- Zostanę z tobą. Nie zostawię cię samego. - Nie.
Nano potrzebuje cię bardziej.
A ty musisz się stąd wynieść.
Przysięgam, że wkrótce oboje wrócicie.
Kto się tobą zaopiekuje?
Mamo...
kto się tu kim opiekuje?
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie martw się. Dla mnie to już przeszłość.
Wybaczam ci.
Chcę, byśmy to zostawili za sobą...
i patrzyli w przyszłość.
Nie znaleźliśmy narzędzia zbrodni. Przeszukujemy wszystkich.
Mogę sprawdzić torebkę?
Nigdy bym go nie zraniła.
Nie jego.
Kochałam go.
Napisy: Joanna Gołąb